นานมาแล้วเคยมีดอกไม้
แห่งความฝัน
แบ่งบานงดงามแข่งแสงตะวัน
อวดช่อชูประชันไม่ถ่อมตัว
นานมาแล้วดอกไม้แห่งความฝันบานกลางใจฉัน
งามกว่าดอกหญ้า ทุกๆพันธุ์
บนภูเขา
วูบไหวในใจ รู้ว่าไม่ใช่เงา
แจ่มสีเพริศเพรา
เป็นฝันพรรณราย
นานมาแล้วเคยมีดอกไม้
แห่งความฝัน
นานมาแล้วนับหมื่น
นับพันวัน.กี่เคลื่อนไหว
ค่อยๆจาง
แล้วจากไป
ถึงวันนี้จึงหมดแล้วแห่งความฝัน
หลับตาพลันคือความว่าง
และสูญหาย
มีแต่ชีวิตจริง
แก่ เจ็บ ตาย
เหลือแต่ดอกไม้แห่งกฎเกณฑ์
คำ ผกา
